Rouwruimte

Ingrid vroeg me een tekst te schrijven om tijdens de viering van haar leven voor te lezen. Dit is wat ik haar nog heb kunnen voorlezen op 21 maart.
De foto's in het Word bestand zijn hier helaas niet zichtbaar.

Kwaad?! Maar jongens, gij waart kwaad!
We stonden op een zwoele zomeravond met Chris en Tongenoegen te spelen voor het terras van de Madelon. Gij en ik deden de backings, samen met mijn zus Ann. Geert Van Canegem op drums. Geert en ik wisten dat gij last had met tegelijk zingen en klappen. En al zeker in tegentijd. De dubbele handklapkes in “I’ve got my mind set on you” van George Harrison waren op zich al moeilijk genoeg voor u. Eigenlijk was ’t dus wel een béétje gemeen dat Geert en ik daar bovenop nog eens tegenritmes begonnen te drummen en klappen. Plagen is om liefde vragen. ’t Moet plezant blijven.

Of het voor de garçon van de Shakespeare zo plezant was dat wij urenlang onderuit gezakt in een hoek honderduit zaten te vertellen over alles wat we nog zouden of wilden realiseren, valt te betwijfelen. En ’t is niet dat dat maar één keer voorgevallen is.

Wat dan weer wel plezant was, waren de grimesessies met Rit Maes op de Normaalschool in Gijzegem, voorafgaand aan de voorstellingen van Scrooge, het enige theaterstuk in play back dat ik ooit speelde. Ik maak me sterk dat ik uw schminkcarrière trouwens ne serieuze stamp in de goeie richting gegeven heb door mij een tijdje later overhoop te laten rijden door een BMW die rechtdoor wou terwijl ik linksaf sloeg. Daardoor kon je mij tijdens Open Monumentendag, gezeten in een rolstoel onder d’ aa keirk, naar hartenlust beplakken en beschilderen met allerhande fictieve open wonden en blauwe plekken. De voorbijgangers hadden waarlijk medelijden met mij. Iets waaraan gij en ik nooit meegedaan hebben:
Aucun pitié.

Ik weet het niet zo goed meer, ik zou het eens aan Jean-Pierre D’Hondt moeten vragen, maar ik kan mij niet van de indruk ontdoen dat gij het eigenlijk ook niet zo plezant vond dat ik u in de kelder van ’t school gedurende een uur en acht minuten bedreigd heb met een brandende sigaret boven de benzinetank van mijnen brommer.
Wellicht daarom dat ge ook geen poot uitgestoken hebt toen uw theaterlief van die tijd, die leerkracht LO, Filip Van de Winkel, mij een paar keer zo hard tegen de omgevallen stapelrekken sloeg met mijn hoofd dat het licht ervan slingerde.

Ik vond het van mijn kant dan weer niet plezant dat gij uw kamergenoten in De Wesp zo hard tegen mij had opgezet dat ik zelfs moeten faken heb dat ik blind was om losgemaakt te worden. Wie doet dat nu ook: iemand vastbinden in een open haard?
En geef toe: ergens vond gij het zelf ook best wel spannend om mee te maken wat het terroriserend effect is van een kettingzaag op degene die achter de deur staat. Vooral op het moment dat ik die kettingzaag door de deur stak…
Intens, die theatertrilogie van ons. Maar wel plezant.

Op het moment dat ge uw diverse schoolcarrières voorgoed vaarwel zei, kwam je in de aanloop naar Livingstone wat advies vragen. Ik heb onthouden dat ik iets meegaf in de zin van: “Nee is ook een goed antwoord. Als mensen wensen wat niet in jouw concept past, mag je nee zeggen.” En dat heb je hopelijk gedaan. Want dat kon je wel: nee zeggen zonder je stem te verheffen. Rustig maar kordaat.
Iets vertelt mij dat je dat nu ook hebt gedaan: nee zeggen. ’t Is wel geweest. ’t Moet plezant blijven.

Dirk Van Schuylenbergh- 2/04/2026